Około 46 roku Szaweł i Barnaba wyruszyli w pierwszą podróż misyjną. Obydwaj stali się wędrownymi nauczycielami, którzy odwiedzali małe społeczności, by głosić Ewangelię i potwierdzać ją znakami. W pierwszych dziesięcioleciach rozwoju chrześcijaństwa kluczową rolę odgrywali wędrowni głosiciele Ewangelii, przypominający nauczycieli judaizmu i greckich filozofów. Kierowali się szczególnym etosem: często rezygnowali z założenia rodziny, a niekiedy opuszczali bliskich, by poświęcić się ewangelizacji. Porzucenie stabilitas loci, czyli stałego miejsca zamieszkania, uznawali za istotny element naśladowania Jezusa.
Słuchaj w Radio „Wrocław” w każdą niedzielę o 6.50
Polub stronę na Facebook