„Jakże więc mieli wzywać Tego, w którego nie uwierzyli? Jakże mieli uwierzyć w Tego, którego nie słyszeli? Jakże mieli usłyszeć, gdy im nikt nie głosił? Jakże mogliby im głosić, jeśliby nie zostali posłani? Jak to jest napisane: Jak piękne stopy tych, którzy zwiastują dobrą nowinę! Ale nie wszyscy dali posłuch Ewangelii. Izajasz bowiem mówi: Panie, któż uwierzył temu, co od nas posłyszał? Przeto wiara rodzi się z tego, co się słyszy, tym zaś, co się słyszy, jest słowo Chrystusa” (Rz 10,14-17)
Bardzo często w egzegezie następuje porównanie dwóch postaci: Piotra i Judasza, obydwaj bowiem zdradzili swojego Mistrza. Współczesna egzegeza w duchu psychologii głębi akcentuje moment strachu w całej tradycji Piotrowej. Wydaje się bowiem, że ten pierwszy spośród Apostołów rzeczywiście często borykał się z problemem strachu. Na kartach ewangelii spotykamy kilkukrotnie sceny, w których Piotr się lęka. …
Podczas sceny pojmania Jezusa miał miejsce specyficzny epizod. Piotr ugodził sługę najwyższego kapłana, odcinając mu ucho, Jezus jednak rzekł do Piotra: „Włóż miecz na swoje miejsce, bo wszyscy, którzy za miecz chwytają, od miecza giną” (Mt 26,52). Warto spojrzeć na całe wydarzenie w kluczu symbolicznym. Miecz jest symbolem często powracającym na kartach starożytnej literatury. Symbolika …
Ostatnia Wieczerza miała charakter uczty paschalnej, która miała bardzo określony porządek: kiddusz i pierwszy kielich, umycie rąk i łamanie chleba, haggada o wyjściu z Egiptu i drugi kielich, błogosławieństwo chleba i gorzkich ziół oraz ich spożycie, błogosławieństwo po posiłku i trzeci kielich, śpiewy Hallelu i czwarty kielich. Praktycznie uczta paschalna wyglądała następująco: Każdy z domowników miał ściśle określoną rolę. Najmłodszy z …
Betania była też świadkiem niezwykłego wydarzenia – wskrzeszenia Łazarza. Dokonując tego czynu Jezus pośrednio zapowiada swoje własne zmartwychwstanie. Tym razem nie przebywa w domu znajomej rodziny, lecz zatrzymuje się w domu Szymona trędowatego. Z całą pewnością był to człowiek już uzdrowiony z trądu, inaczej bowiem byłby zmuszony do zamieszkania w obozowisku przeznaczonym dla trędowatych, które …
Ostatnia perykopa przed opisem męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa zanotowana przez Mateusza dotyczy wizji sądu ostatecznego. Jezus określa się w niej terminem „Syn Człowieczy”. Mówi o tym, że gdy Syn Człowieczy pojawi się w chwale wraz ze swoimi aniołami, wtedy zasiądzie na tronie i sądzić będzie wszystkie narody. Będzie oddzielał jednych ludzi od drugich, tak jak …
Przypowieść o talentach podkreśla konieczność aktywnego oczekiwania na przyjście Pana. Dziś należy ją interpretować przede wszystkim z nachyleniem egzystencjalnym. Jezus stwierdza bowiem, że sługa, który otrzymał jeden talent schował go, gdyż motywowany był strachem: „Panie, wiedziałem, żeś jest człowiek twardy: chcesz żąć tam, gdzie nie posiałeś i zbierać tam, gdzieś nie rozsypał. Bojąc się, poszedłem …
Mateusz rozpoczyna tematyczny blok poświęcony przypowieściom, które mówią o czujności i oczekiwaniu na przyjście przychodzącego Pana. Zamieścił tutaj trzy przypowieści: przypowieść o wiernym i niewiernym słudze (Mt 24,45-51), przypowieść o pannach roztropnych i nierozsądnych (Mt 25,1-13) oraz przypowieść o talentach (Mt 25,14-30). Ich orędzie nawzajem się dopełnia. Zatrzymajmy się nad dwoma pierwszymi. Pierwsza przypowieść mówi …
Zapowiadając swoje powtórne przyjście, Jezus przestrzega przed fałszywymi mesjaszami. Nakazuje by uczniowie nie wierzyli tym, którzy mówią: „Oto tu jest mesjasz albo oto tam”. Powstaną bowiem fałszywi mesjasze i fałszywi prorocy, którzy obdarzeni będą mocą czynienia znaków i cudów, i wielu spośród chrześcijan wprowadzą w błąd. Wzmianka o tym, iż o fałszywych mesjaszach będą mówić: …
Jezusowe zapowiedzi końca świata skłaniają do refleksji na temat współczesnego oczekiwania na czasy ostateczne. Oczekiwanie to obecne było nie tylko wśród Żydów czasów Jezusa; było również obecne wśród pierwszych chrześcijan. Święty Paweł musiał studzić zapał pierwszych gorliwych wyznawców Chrystusa, którzy spodziewali się, że przyjdzie On niezwykle szybko, jeszcze w czasie ich ziemskiego życia. Przełom er …
Odnosząc się do religijnego prawa czystości Jezus stwierdza, że nie jest ważne zachowywanie czystości zewnętrznej, która wyraża się w obmywaniu kubków, mis i talerzy, gdy wnętrze człowieka pełne jest zdzierstwa i niegodziwości. Zachowywanie czystości zewnętrznej tylko wtedy jest uzasadnione, gdy wyraża wewnętrzną czystość duszy i serca, gdy wskazuje na wolność od grzechu. Jezus przywodzi na …
Jezus gromadzi wokół siebie tłumy i rozpoczyna swoją naukę słowami: „Na katedrze Mojżesza zasiedli uczeni w Piśmie i faryzeusze”. W takim kontekście słowo „katedra” rozumieć należy jako miejsce, z którego nauczyciel przemawiał do swoich uczniów. Jest to zresztą zgodne ze starożytnym zwyczajem izraelskim. Gdy nauczyciel gromadził wokół siebie uczniów, zasiadał, a uczniowie najczęściej stojąc, słuchali …
Read more „Przestroga przed uczonymi w Piśmie (Mt 23, 1-12)”
Na arenę wychodzą faryzeusze. Jeden z nich, uczony w Prawie, zadaje Jezusowi pytanie o największe przykazanie Prawa. Faryzeusze byli znawcami Prawa Starego Testamentu. Oprócz Tory pisanej, przyjmowali także tradycję ustną, wierzyli, że i tę Mojżesz przekazał ich ojcom na pustyni i przez wieki przekazywana była w formie ustnego nauczania. Pogląd taki odrzucali saduceusze, którzy zatrzymywali …
Jezusowa dysputa z saduceuszami na temat zmartwychwstania każe podjąć refleksję na temat biblijnej idei życia wiecznego. Należy zauważyć, że idea ta z biegiem lat ulegała zmianom, domagała się bowiem coraz głębszego spojrzenia na problematykę życia i śmierci przez pryzmat wiary. Pierwsze rozdziały Księgi Rodzaju mówią o nieśmiertelności, która nie mogła być zrealizowana z powodu nieposłuszeństwa …
fot. archiwum M. Rosik Kim byli herodianie? Źródła przekazują bardzo niewiele informacji na ten temat. W ewangeliach spotykamy zaledwie dwukrotną wzmiankę o herodianach: w ewangelii Marka (Mk 3;6,12–13) oraz obecną wzmiankę w ewangelii Mateuszowej.Zazwyczaj zwykło się uważać herodian za zwolenników króla Heroda Antypasa, z którego rozkazu zginął Jan Chrzciciel. Herod Antypas rządził w latach od …
fot. M. Rosik Zgodnie ze starożytnym zwyczajem, król nie pojawiał się na uczcie na samym początku. Przychodził dopiero wtedy, gdy sala była już wypełniona, a biesiadnicy zasiadali przy stołach. Wchodzącemu królowi wszyscy okazywali należny szacunek. Tym razem przyjściu króla towarzyszy spostrzeżenie, iż jest na uczcie człowiek nie ubrany w strój weselny. Król zwraca się do …