Wobec Sanhedrynu (Mt 26, 57-75)

Bardzo często w egzegezie następuje porównanie dwóch postaci: Piotra i Judasza, obydwaj bowiem zdradzili swojego Mistrza. Współczesna egzegeza w duchu psychologii głębi akcentuje moment strachu w całej tradycji Piotrowej. Wydaje się bowiem, że ten pierwszy spośród Apostołów rzeczywiście często borykał się z problemem strachu. Na kartach ewangelii spotykamy kilkukrotnie sceny, w których Piotr się lęka. …

W Ogrójcu (Mt 26, 36-56)

Podczas sceny pojmania Jezusa miał miejsce specyficzny epizod. Piotr ugodził sługę najwyższego kapłana, odcinając mu ucho, Jezus jednak rzekł do Piotra: „Włóż miecz na swoje miejsce, bo wszyscy, którzy za miecz chwytają, od miecza giną” (Mt 26,52). Warto spojrzeć na całe wydarzenie w kluczu symbolicznym. Miecz jest symbolem często powracającym na kartach starożytnej literatury. Symbolika …

Ostatnia wieczerza (Mt 26, 17-35)

Ostatnia Wieczerza miała charakter uczty paschalnej, która miała bardzo określony porządek: kiddusz i pierwszy kielich, umycie rąk i łamanie chleba, haggada o wyjściu z Egiptu i drugi kielich, błogosławieństwo chleba i gorzkich ziół oraz ich spożycie, błogosławieństwo po posiłku i trzeci kielich, śpiewy Hallelu i czwarty kielich. Praktycznie uczta paschalna wyglądała następująco: Każdy z domowników miał ściśle określoną rolę. Najmłodszy z …

Namaszczenie w Betanii (Mt 26, 1-16)

Betania była też świadkiem niezwykłego wydarzenia – wskrzeszenia Łazarza. Dokonując tego czynu Jezus pośrednio zapowiada swoje własne zmartwychwstanie. Tym razem nie przebywa w domu znajomej rodziny, lecz zatrzymuje się w domu Szymona trędowatego. Z całą pewnością był to człowiek już uzdrowiony z trądu, inaczej bowiem byłby zmuszony do zamieszkania w obozowisku przeznaczonym dla trędowatych, które …

Sąd ostateczny (Mt 25, 31-46)

Ostatnia perykopa przed opisem męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa zanotowana przez Mateusza dotyczy wizji sądu ostatecznego. Jezus określa się w niej terminem „Syn Człowieczy”. Mówi o tym, że gdy Syn Człowieczy pojawi się w chwale wraz ze swoimi aniołami, wtedy zasiądzie na tronie i sądzić będzie wszystkie narody. Będzie oddzielał jednych ludzi od drugich, tak jak …

Talenty i obraz Boga (Mt 25, 14-30)

Przypowieść o talentach podkreśla konieczność aktywnego oczekiwania na przyjście Pana. Dziś należy ją interpretować przede wszystkim z nachyleniem egzystencjalnym. Jezus stwierdza bowiem, że sługa, który otrzymał jeden talent schował go, gdyż motywowany był strachem: „Panie, wiedziałem, żeś jest człowiek twardy: chcesz żąć tam, gdzie nie posiałeś i zbierać tam, gdzieś nie rozsypał. Bojąc się, poszedłem …

Przypowieści o czujności (Mt 24,45 – 25,13)

Mateusz rozpoczyna tematyczny blok poświęcony przypowieściom, które mówią o czujności i oczekiwaniu na przyjście przychodzącego Pana. Zamieścił tutaj trzy przypowieści: przypowieść o wiernym i niewiernym słudze (Mt 24,45-51), przypowieść o pannach roztropnych i nierozsądnych (Mt 25,1-13) oraz przypowieść o talentach (Mt 25,14-30). Ich orędzie nawzajem się dopełnia. Zatrzymajmy się nad dwoma pierwszymi. Pierwsza przypowieść mówi …

Paruzja i wiara (Mt 24, 23-44)

Zapowiadając swoje powtórne przyjście, Jezus przestrzega przed fałszywymi mesjaszami. Nakazuje by uczniowie nie wierzyli tym, którzy mówią: „Oto tu jest mesjasz albo oto tam”. Powstaną bowiem fałszywi mesjasze i fałszywi prorocy, którzy obdarzeni będą mocą czynienia znaków i cudów, i wielu spośród chrześcijan wprowadzą w błąd. Wzmianka o tym, iż o fałszywych mesjaszach będą mówić: …

Czas apokalipsy (Mt 24, 1-22)

Jezusowe zapowiedzi końca świata skłaniają do refleksji na temat współczesnego oczekiwania na czasy ostateczne. Oczekiwanie to obecne było nie tylko wśród Żydów czasów Jezusa; było również obecne wśród pierwszych chrześcijan. Święty Paweł musiał studzić zapał pierwszych gorliwych wyznawców Chrystusa, którzy spodziewali się, że przyjdzie On niezwykle szybko, jeszcze w czasie ich ziemskiego życia. Przełom er …

Biada obłudnikom (Mt 23, 14-39)

Odnosząc się do religijnego prawa czystości Jezus stwierdza, że nie jest ważne zachowywanie czystości zewnętrznej, która wyraża się w obmywaniu kubków, mis i talerzy, gdy wnętrze człowieka pełne jest zdzierstwa i niegodziwości. Zachowywanie czystości zewnętrznej tylko wtedy jest uzasadnione, gdy wyraża wewnętrzną czystość duszy i serca, gdy wskazuje na wolność od grzechu. Jezus przywodzi na …